Badania naukowe i efekty

Oxi i Profwsor_640x467

Program delfinoterapii Fundacji „Dobra Wioska” jest jedynym polskim programem objętym badaniami naukowymi, prowadzonymi przez międzynarodowy zespół specjalistów: lekarzy, psychologów, pedagogów.  Prezes Oksana Dąbrowska obroniła pracę doktorską, podsumowującą wieloletnie doświadczenie w dziedzinie delfinoterapii oraz pozyskania tytułu PhD w dziedzinie psychologii medycznej. Obrona publiczna pracy doktorskiej odbyła się w dniu 12 czerwca 2014 roku w Kijowie, Ukraina. Praca jest wynikiem badań Oksany Dąbrowskiej  prowadzonych nad delfinoterapią, jej temat: „Wpływ delfinoterapii na wzrost kompetencji komunikacyjnej i społecznej u dzieci z zaburzeniami w rozwoju”. W swojej pracy Oksana Dąbrowska przytacza dowody pozytywnego wpływu delfinoterapii w tym zakresie. Praca naukowa była prowadzona pod kierownictwem dr hab. nauk med. Chuprikova Anatolia, Profesora Wydziału psychiatrii dziecięcej, społecznej oraz sądowej Narodowej Akademii Medycznej Ukrainy, Studiów Podyplomowych im. P.L.Szupika w Kijowie, Kierownika Wydziału psychiatrii i psychologii klinicznej Akademii Medycznej w Kijowie, który jest także Wice Prezesem Międzynarodowego Stowarzyszenia oceanariów i delfinariów, Kierownikiem naukowym delfinoterapii w największej na Ukrainie sieci delfinariów „NEMO”, autorem wielu prac naukowych i artykułów dotyczących delfinoterapii.  Obecnie dr Oksana Dąbrowska przygotowuje na podstawie pracy naukowej  dwie monografie – w języku rosyjskim oraz polskim. Oprócz tego są prowadzone dalsze badania przez dr Oksanę Dąbrowską w zespole polskimi specjalistami z dziedziny neurologopedii, celem badań jest ustalenie wpływu delfinoterapii na rozwój mowy i komunikacji u dzieci pod wpływem delfinoterapii. W skład zespołu wchodzą: Ewa Małachowska, neurologopeda, Uniwersytet Mikołaja Kopernika; Małgorzata Konczanin, neurologopeda. Wyniki badań pilotażowych były przez zespół zaprezentowane podczas:

– Międzynarodowej Konferencji Naukowej „„Rozwój mowy i komunikacji – Delfinoterapia” 18-19 października 2014, Turkler, Turcja

Międzynarodowej Konferencji „NIEWIDZIALNE MOCE NATURY” („INVISIBLE POWERS OF NATURE”) 15 maja 2015 roku w Klajpedzie, Litwa.

PUBLIKACJE NAUKOWE na temat delfinoterapii zespołu naukowców programu Fundacji Dobra Wioska

EFEKTY DELFINOTERAPII

Prezentujemy opracowanie specjalistów, wchodzących w skład międzynarodowego zespołu na temat efektów delfinoterapii w przypadku poszczególnych zaburzeń, oparte na wynikach badań, prowadzonych w różnych krajach w ostatnich latach. Tekst chroniony prawami autorskimi, pochodzi z artykułu w Konteksty Pedagogiczne 1(4) 2015:

Delfinoterapia jako rodzaj pomocy dla dzieci z opóźnieniem w rozwoju oraz metoda wpływająca na rozwój w komunikacji. A.Chuprikov, B.Popowskij, O.Dąbrowska  – plik do pobrania

Autyzm wczesnodziecięcy. Na mocy tego, że najbardziej rozpowszechnione standardy w leczeniu tego rodzaju zaburzenia mają bardzo małą skuteczność, pływanie z delfinami jest bardzo popularne wśród rodziców dzieci chorych, przede wszystkim z tego powodu, że pozytywne zmiany w zachowaniu dzieci po kursie terapii są oczywiste. Podczas pierwszych sesji dzieci często demonstrują opór, zarówno na platformie jak i poza nią. W większości przypadków opór ustaje po 3-4 sesjach i dziecko zaczyna aktywnie włączać się w zabawę oraz pływanie z delfinem. Zaobserwowano, że ostre reakcje protestu (krzyki, płacz, ucieczka) korelują z postępami w rozwoju aktywności mowy, aż do pojawienia się nowych słów oraz zdań. Najbardziej zadziwiającym dla rodziców staje się pojawienie „kontaktu wzrokowego”, kiedy dziecko, które dotychczas unikało spojrzenia w oczy, przestaje tego unikać, potrafi patrzeć na otoczenie otwartym wzrokiem. Stanowi to znaczący postęp w komunikacji ze światem zewnętrznym, powstanie możliwości percepcji rozmaitych informacji, przed którymi wcześniej była bariera w postaci ściany odrzucenia. Zazwyczaj dzieci stają się bardziej spokojne, przyjazne, poprawia się u nich komunikacja niewerbalna, polepsza się apetyt, często po raz pierwszy zaczynają sypiać w dzień oraz generalnie sen staje się głębszy, dłużej śpią w nocy. W szeregu przypadków pozytywny efekt przejawia się dopiero po drugim cyklu terapii. Przeciwwskazaniem jest autyzm dziecięcy w połączeniu ze znaczną dezintegracją psychiczną, której towarzyszy bardzo niezrównoważone zachowanie. Delfinoterapia może być przeprowadzana jednocześnie z wcześniej dobranym leczeniem farmakologicznym, może jej towarzyszyć na przykład masaż pneumatyczny, terapia zajęciowa.

Zespół hiper aktywności. Dane zaburzenie jest dość rozpowszechnione wśród dzieci z objawami t.zw. minimalnej dysfunkcji mózgowej, pochodzenie której ma korzenie przed i perinatalne z pewną dawką czynnika genetycznego. Te dzieci łatwiej niż osoby z autyzmem angażują się w zabawę z delfinami, mają bardziej spokojny stosunek do przebywania w wodzie. U dzieci z tym zaburzeniem zaobserwowano, że stają się bardziej spokojne, zmniejsza się lub nawet zanika zbytnia impulsywność, ruchy stają się bardziej celowe i świadome. Co więcej, po raz pierwszy pojawia się staranność oraz elementy skupienia uwagi.

Upośledzenie umysłowe. Dzieci z upośledzeniem umysłowym różnego pochodzenia (organicznego, z powodu chromosomów, mieszanego pochodzenia) angażują się w delfinoterapię stosunkowo łatwo. Pod jej wpływem znacząco wzrasta rozumność, rośnie ich zdolność do socjalizacji. To są prawdopodobnie powody, dla których duża ilość rodziców dzieci z Zespołem Downa dąży do wzięcia udziału w delfinoterapii. Dzieci z przewagą w zachowaniu apatii, wyczerpania i astenii stają się żywsze, bardziej energiczne i aktywne. Dzieci nadpobudliwe oraz nadmiernie ruchliwe wyciszają się, a ich zachowanie staje się bardziej uporządkowane. Dzieci z lekką formą upośledzenia umysłowego wykazują się większymi postępami, niż dzieci z głębokimi formami upośledzenia umysłowego.

Neurozy. U dzieci neurotycznych, które są poddawane delfinoterapii, obniża się niepokój i agresywność, znikają lęki oraz dzienne i nocne mimowolne moczenie. U dzieci z neurozą logopedyczną zaobserwowano poprawę motoryki mowy, szczególnie w tych przypadkach, kiedy oprócz delfinoterapii były prowadzone zajęcia z logopedą. U dzieci i młodzieży z zespołami sub-depresyjnymi zauważono poprawę wskaźników projekcyjnych testów – rysunków, wybór kolorów przesuwał się w kierunku jaskrawych oraz radosnych. Fobie, szczególnie o charakterze reaktywnym malały lub całkowicie zanikały.

Dziecięce porażenie mózgowe oraz inne zaburzenia kinetyki. Duże doświadczenie w temacie zastosowania delfinoterapii w danych zaburzeniach zgromadził i opisał w swoich publikacjach Smolaninow. Najczęściej stosuje on zajęcia dla dzieci w grupach. Wspólnie z A.Vanthova (Słowacja) uważa, że udział dzieci w sesjach delfinoterapii w grupie oraz z ich rodzicami powoduje dużą stymulację o charakterze poznawczym, komunikatywnym, emocjonalnym oraz społecznym. To wpływa na wyniki uczenia się, rozwój umysłowy oraz socjalizację dziecka. Obecność przy tym rodziców tworzy u dziecka z zaburzeniami motoryki swoistą „strefę bezpieczeństwa” oraz komfort psychologiczny. Podczas delfinoterapii dzieci z zaburzeniami motoryki wykonują ćwiczenia ogólne oraz ćwiczenia specjalistyczne z dziedziny kinezyterapii. To prowadzi do poprawy napięcia mięśniowego (szczególnie w przypadku formy hiperkinetycznej), co objawia się zmianą w ruchach dziecka w kierunku większej dokładności, poszerzenia zakresu możliwych do wykonania ruchów; towarzyszy temu poprawa mowy.